O materiałach do fińskiego po polsku

Chciałabym przedstawić wszystkim zainteresowanym nauką języka fińskiego materiały dostępne w naszym języku. Niestety nie ma tego dużo. Mogłabym nawet powiedzieć, że bez znajomości języka angielskiego ciężko byłoby się dobrze nauczyć fińskiego. To co oferują nasze rodzime wydawnictwa jest niestety dobre tylko na sam początek naszej drogi. Ale do rzeczy!

1) Po pierwsze potrzebujemy dobrego słownika. Słownik fińsko-polski i polsko-fiński jest dostępny w Wiedzy Powszechnej. Wygląda tak:

 

 

Jak autorzy napisali na okładce, jest to słownik minimum, posiada tylko 6 tys. słów. Taka pigułka, jednak jestem z niego zadowolona. Na razie znajduję tu większość słów, których szukam. Jeśli czegoś nie ma, mogę spróbować znaleźć tutaj: www.sanakirja.org. Tyle niestety musi wystarczyć na początek

2) Fiński- kurs podstawowy wydawnictwa Edgard. Wygląda tak:

Na pewno wiele osób zna te kursy do innych języków. Mi wpadł jeszcze w ręce szwedzki i wygląda bardzo podobnie jak ten do fińskiego. Pierwsze strony to ogólny opis języka, jego występowanie, ogólna charakterystyka, jak się go uczyć. Następnie mamy krótką gramatykę (do fińskiego zajmuje dziewięć stron) i potem zaczynają się lekcje, każda to konkretny temat (np. żywność, komunikacja, czas wolny). Do tego są dołączone płyty CD z nagranymi słówkami i zwrotami.
Cóż mogę powiedzieć o tej książeczce? Nie satysfakcjonuje mnie. Dla mnie wygląda jak trochę większe rozmówki. Gramatyki mamy tu jak na lekarstwo, raptem dziewięć malutkich stron, bez żadnych ćwiczeń utrwalających. Lekcje składają się z listy słówek do nauczenia i zdań nawiązujących do tematu (np. "Jestem głodna", "Kiedy odjeżdża najbliższy pociąg do Helsinek?"). Pomyślałam sobie, że chociaż płytka przyda mi się do nauki słówek ze słuchu, ale nie. Ktoś bardzo mądry zostawił ok. 1 sek przerwy między słówkiem polskim a fińskim. Nie zdążę nawet nacisnąć pauzy w mp3! Do czego może się nadać ta książeczka? Skoro już wydałam te 30 zł próbuję ją jakoś wykorzystać. Nadaje się idealnie do wpisywania do Anki :). Można znaleźć tu bardzo wiele słów z różnych grup tematycznych i nie trzeba ich szukać w słowniku. Ja np. ostatnio wpisałam sobie podstawowe części ciała. Podsumowując, z tej książeczki wiele się nie nauczymy, są same podstawy. Jednak może ona się komuś przydać do nauki słownictwa.

3) Fiński w 1 miesiąc wydawnictwa PONS:

Kolejna książka do fińskiego, którą można dostać w naszych księgarniach. Na początku jest wprowadzenie z ogólną charakterystyką tego języka. Potem mamy rozdziały: alfabet/wymowa, słownictwo, gramatyka i komunikacja, plus tabele gramatyczne na końcu książki. Również tutaj mamy listy tematyczne słówek (Anki!) oraz podstawowe zwroty komunikacyjne, plus ciekawostki językowe.
Kiedy zobaczyłam tę książkę po raz pierwszy w księgarni, to od razu musiałam ją mieć! Była zapakowana w pudełeczko, więc nie mogłam jej przejrzeć przed zakupem. Jednak nie żałuję. Można powiedzieć, że ma wszystko czego mi brakuje w "Fiński- kurs podstawowy". Gramatyki jest całkiem sporo, jest wyjaśniona w miarę jasno (co nie jest łatwe jeśli chodzi o ten piękny, aczkolwiek pokręcony język). I ma ćwiczenia! I to nie tylko do gramatyki, ale też do słówek. Patrząc teraz na nią, sama się zastanawiam dlaczego tak rzadko z niej korzystam. Chyba tylko dlatego, że skupiłam się na innych podręcznikach po angielsku (o których napiszę następnego posta) i nie zostaje mi już dużo czasu na tę pozycję, ponieważ są bardzo wymagające. Jednak niedługo spróbuję nad nią przysiąść, ponieważ naprawdę warto. Za stosunkowo niską cenę (ok. 40 zł) dostajemy całkiem bogaty podręcznik, który krok po kroku odsłania nam tajemnice fińskiego :).

I to by było na tyle jeśli chodzi o materiały do języka fińskiego po polsku. Jest jeszcze kurs ESKK, lecz nie mogę się wypowiadać na jego temat ponieważ go nie znam. Ale prawie 60 zł co miesiąc to za duży wydatek jak dla mnie. Ale może ktoś korzystał z tego kursu i może coś na ten temat się wypowiedzieć?
W następnym poście pokażę materiały angielskojęzyczne, z których korzystam na co dzień.

Ciągła, niezaspokojona ambicja

Mam wrażenie, że jestem ciągle niezadowolona z mojego poziomu językowego. Pamiętam, jak zaczęłam na poważnie uczyć się angielskiego (w drugiej klasie liceum) i marzyłam o tym, aby osiągnąć taki poziom by móc się jakoś dogadać. Z zazdrością patrzyłam na mojego tatę, który był w stanie pracować w Austrii i komunikować się w języku niemieckim ze swoimi pracodawcami, jak i z ludźmi na ulicy. Nie byłam sobie w stanie wyobrazić jak to jest znać na tyle język, by być w stanie (nawet nie znając jakiegoś słowa) dogadać się. Po prostu nie mieściło mi się to w głowie i wyobrażałam to sobie jako jakąś "mistyczną" wiedzę, której nigdy nie osiągnę, lub osiągając ją będę mogła już powiedzieć że znam język.
Okazało się, że to wcale mi nie wystarcza i nie zaspokaja moich ambicji. To taki początek, który daje "kopa" do dalszej nauki. Wspaniale, że człowiek jest się w stanie komunikować, jednak dla mnie zostaje taki niedosyt. Używam ciągle tych samych słów, nie jestem w stanie zrozumieć programów telewizyjnych czy przeczytać książki w oryginale. Wtedy myślę sobie, że chciałabym umieć tak dobrze język, by rozumieć większość informacji, które do mnie docierają bez problemu, czytać książki (nieznane słowa zrozumieć z kontekstu). Osiągam ten poziom (udało mi się to z angielskiego i włoskiego) i... dalej nie jestem z siebie zadowolona! Ciągle mi czegoś (w moim mniemaniu) brakuje. Jestem w stanie dyskutować prawie na każdy temat, ale czuję że używam ciągle tych samych słów. Moja znajomość pasywna słownictwa jest całkiem duża, jednak podczas dyskusji gdzieś mi one uciekają. Oglądam telewizję, jednak nie zawsze jestem w stanie zrozumieć wszystkiego, np. mam spore trudności z wiadomościami w obcym języku. I znów nie jestem z siebie do końca zadowolona. Oczywiście widzę jak dużo osiągnęłam na przestrzeni lat, jednak kiedyś wydawało mi się, że osiągnięcie pewnego poziomu językowego wystarczy. Może komuś tak, ale ja mam jeszcze dużo roboty przed sobą :).
Teraz znowu się oszukuję, że chciałabym z fińskiego po prostu móc się komunikować, mówić prostymi zdaniami, że to mnie zadowoli. Wiem jednak, że kiedy już to osiągnę (czuję w kościach, że to będzie całkiem niedługo!) będę czuła ten niedosyt, głód wiedzy. Chyba to jest właśnie takie fajne w nauce języków, że jest zawsze coś co można poprawić, udoskonalić. Jedyny minus jaki widzę, to taki że zaczynając całkiem nowy język od zera, można się przerazić ilością czasu jaki trzeba będzie mu poświęcić. Jednak osiągając pewien poziom z jednego języka, można być pewnym, że i z następnego to się uda. W końcu jeśli dałam radę z włoskim, to dlaczego ma mi się nie udać z fińskim :)?

Fiński, czyli od powieści do miłości

Tytuł mojego posta może wydawać się dziwny czy niezrozumiały, ale zaraz wszystko wyjaśnię. Chciałam dziś napisać skąd wzięła się moja miłość i fascynacja do języka fińskiego jak i całej Finlandii.
A zaczęła się dość wcześnie, bo kiedy miałam ok. 13 lat wpadła mi w rękę pewna książka. Żaden to bestseller, klasyk, w zasadzie nie jest znana szerszej publiczności. Była dodana do gazety i przeczytałam ją tylko dlatego, że nudziłam się w deszczowe dni nad jeziorem. Okazało się, że to będzie najcudowniejsza książka z jaką spotkałam się w życiu. Albo lepiej, najcudowniejsza opowieść ponieważ ten cykl składa się aż z... 40 tomów!
Jest zatytułowany "Raija ze śnieżnej krainy" (tak, to właśnie stąd pochodzi mój nick), i mimo, że akcja rozgrywa się głównie w Norwegii, to główna bohaterka jest Finką i cały czas gdzieś tam jest wspominany ten kraj. Opisy przyrody, ludzi, języka. Nie chcę tutaj nikomu polecać tej książki, tylko pokazać że czasem jakaś powieść może obudzić w nas coś, czego byśmy się nawet nie spodziewali.
I tak zaczęła się fascynacja Finlandią. Wycinałam wszystkie zdjęcia jakie znalazłam w gazecie i wyklejałam nimi ściany w pokoju i marzyłam o podróży do tego kraju. Gdzieś tam w mojej dziecięcej głowie pojawiła się myśl, żeby zacząć uczyć się fińskiego, ale szybko ją porzucałam. W tamtym czasie nie byłam w stanie nauczyć się nawet angielskiego, a co dopiero mówić o tak "egzotycznym" języku. Zresztą skąd mogłabym wziąć jakiekolwiek materiały?
I tak lata mijały, zaczęłam się intensywnie i na poważnie uczyć innych języków i po pewnym czasie znowu powracała ta myśl, że fiński to bardzo piękny język. I znowu wygrywała "praktyczna ja", bo czy kiedykolwiek będę miała okazję użyć fińskiego? Lepiej zainwestować czas i energię w jakiś bardziej użyteczny język.
Życie jednak lubi zaskakiwać i postawiło mi na drodze pewnego Fina (dokładnie pół Fina), z którym chcę spędzić resztę życia. Przy takim obrocie spraw po prostu musiałam się zacząć uczyć fińskiego :). Najwidoczniej los tak chciał!
Na wakacje miałam okazję odwiedzić Helsinki i jestem oczarowana tym miastem. I kocham saunę, chociaż początkowo byłam do niej nastawiona sceptycznie. Trudno mi było uwierzyć, że można wysiedzieć w tak wysokiej temperaturze. Jednak da się i działa to bardzo oczyszczająco na ciało i duszę ;). Marzy mi się jeszcze podróż w głąb kraju, ale wszystko przede mną. Teraz skupiam się na nauce fińskiego, by w końcu zobaczyć jakieś efekty. Na razie jest to jak uderzanie głową w mur, jednak ja się nigdy nie poddaję i będę brnęła do przodu, aż się nauczę.

Mój fiński- od powieści do miłości. Przed przeznaczeniem nie da się uciec :)

Językowe postanowienia na 2012

Nie będąc oryginalna postanowiłam napisać swoje postanowienia na nadchodzący rok. Chętnie do nich wrócę za rok i zobaczę co udało mi się zrealizować.

Jako, że do języków nikt mnie nie musi przymuszać i to jest moja pasja to wiem na pewno, że w 2012 będę się ich uczyła. Moje postanowienia dotyczą bardziej tego, na czym powinnam się skupić bardziej.

Wloski:  jako, że z tym językiem mam najwięcej kontaktu trudno jest mi coś konkretnego postanawiać. Rok temu załozyłam sobie, że zacznę czytać w tym języku i cel został osiągnięty (kryminały!). Sprawia mi to teraz taką frajdę, że nie muszę sie do tego przymuszać  wiem, że w 2012 będę dalej kontynuowała czytanie. Powinnam skupić się na mówieniu, jako że mam doskonałe warunki do tego. Niestety zawsze sporowadza się do rozmawiania ciągle o tym samym, więc nic się nie rozwijam (w moim mniemaniu). Także w tym roku konwersacje na różne tematy i wzbogacanie słownictwa.

 Dzięki temu, że spędzam Świeta we Włoszech oglądam bardzo dużo telewizji i jestem z siebie dumna jak dużo już rozumiem! Jako fanka bajek obejrzałam już: "Dzwonnik z Notre Dame" (Il gobbo di Notre Dame), "Mała Syrenka" (La Sineretta), Mulan i Pocahontas. Do tego prawie codziennie teleturnieje.




Angielski: również tutaj trudno mi coś postanawiać. Po prostu będę uczyła się słownictwa z English Extreme i tego, co będę miała na studiach. Plus jakieś książki po angielsku (teraz kończę Harrego Pottera, a potem planuję "The Dark Tower" Stephena Kinga). Plus miłoby było zrobić "Inglese Perfezionamento" Assimila.


Rosyjski: skończyć całą serię Super Memo (co powinno się udać do wakacji). Potem zacząć sięgać po "żywe" materiały. Chciałabym zacząć coś czytać i skupić się też trochę na gramatyce, bo na razie wszystko jest bardziej intuicyjne. Najważniejsze, żebym nie robiła sobie żadnej przerwy z tym językiem.


Fiński: tu jest najwięcej do zrobienia. Chciałabym, żeby rok 2012 był przełomowy, żebym z nierozumienia przeszła w rozumienie. Wiem, że to nie jest kwestia "chcenia" i że to przychodzi samo, ale czuję pod skórą że to właśnie ten czas. Może na przyszłe wakacje znowu uda nam się wybrać do Finlandii, więc chciałabym już troszkę mówić, a nie milczeć albo odpowiadać po angielsku.


Także nadchodzący rok będzie rokiem fińskim ;)


I ostatnie postanowienie: nie zaczynać nowego języka! Najłatwiej zacząć coś nowego co jest fascynujące, tajemnicze i... nowe. Niestety życie pokazuje, że nie na wszystko jest czas. W tym roku powinnam skupić się na czterech językach i nie dodawać niczego nowego. Tak więc svenska musi poczekać do 2013 (jeśli nie będzie końca świata ;) ).

Zobaczymy jaki będzie ten nadchodzący rok i co z tego uda mi się osiągnąć.

Filologia- czy to dobry wybór dla maniaka językowego?

Prawie każda osoba, która pasjonuje się językami i planuje coś studiować, nie wyobraża sobie innego kierunku jak właśnie filologia. Marzymy sobie o tym jak to będzie cudownie studiować to co kochamy i jak dużo się nauczymy. Niektórzy uważają nawet, że na takich kierunkach można najlepiej nauczyć się danego języka. Sama miałam przez jakiś czas takie wyobrażenie. A jak jest w rzeczywistości?

Obecnie studiuję italianistykę, a w swoim życiu miałam krótką przygodę z rusycystyką. Pierwsze co trzeba sobie uświadomić jest to, że filologia to nie jest kurs językowy. Nawet nie chodzi o to, że wiedzy nikt nam nie wtłoczy sam do głowy, co jest logiczne. Problem jest w tym, że "czystej" nauki języka jest tam mało. Owszem, więcej niż na tradycyjnym kursie językowym czy w szkole, bo praktyczna nauka języka jest podzielona na parę ćwiczeń (takich jak pisanie, mówienie, czytanie czy słuchanie- różnie to wygląda). Jednak najwięcej jest przedmiotów pobocznych takich jak literaturoznawstwo, językoznawstwo, wszelkie przedmioty dotyczące kultury, języka czy też literatury danego kraju (obszaru językowego). I tu właśnie dochodzimy do sedna. Wybierając filologię powinniśmy się głęboko zastanowić, czy dana kultura naprawdę nas fascynuje, czy może wybieramy ją tylko dlatego że język bardzo nam się podoba. Jeśli wszystko rozchodzi się tylko o język to lepiej sobie odpuścić, bo będzie nam naprawdę ciężko i to wszystko może doprowadzić nawet do tego, że już nie będziemy mogli na niego patrzeć i  go słuchać.
Miałam tak niestety z rosyjskim. Język sam w sobie bardzo mi się podobał, jednak nie byłam wielką maniaczką wszystkiego co rosyjskie, ot po prostu sympatycznie mi się go uczyło w szkole to pomyślałam, że to będzie dobry wybór. Niestety życie pokazało, że filologia to nie tylko przyjemna nauka języka ("przecież ja kocham uczyć się języków, dam radę!"), ale też masa rzeczy, które nigdy do niczego mi się nie przydadzą (jak na każdym kierunku) i wykładowcy, którzy niekoniecznie lubią swoją pracę. Gdybym naprawdę miała motywację i tę fascynację w sobie to dałabym spokojnie radę i studia byłyby dla mnie przyjemnością. Niestety wybrałam złą filologię i przez około dwa lata miałam wstręt do tego języka. Dopiero od niedawna wróciła do mnie sympatia do rosyjskiego i nadrabiam wszystko to, co zapomniałam przez ten czas.

Inna sprawa ma się z italianistyką. Kraj i jego kultura ciekawiły mnie od dłuższego czasu, więc łatwiej jest mi pokonywać wszelkie trudności. I żaden wykładowca nie zabije we mnie miłości do włoskiego! Nie ma na to szans :).

Podsumowując: filologia dla maniaka językowego jak najbardziej tak, ale dla takiego, który zdaje sobie sprawę czym jest ten kierunek. Pozbywając się fałszywych złudzeń i oczekiwań będziemy z przyjemnością studiowali to, co nam się podoba. Ja życzę wszystkim dobrych wyborów, nie tylko językowych :)

Super Memo

Jak wcześniej obiecałam, chciałam przedstawić książki z serii Super Memo, z których ostatnio namiętnie korzystam. Zacznę od kursu "Bez problemu", który jest dostępny do języka angielskiego, niemieckiego, włoskiego, rosyjskiego, francuskiego i hiszpańskiego. Składa się on z trzech książek (a raczej książeczek, bo są mniejsze od zeszytu A5) i prowadzą one aż do poziomu C1.

Każda lekcja składa się z dialogu, listy słówek, komentarza gramatycznego i ćwiczeń. Razem mamy dwanaście lekcji na każdym poziomie zaawansowania, ale są one dosyć długie. Cena jest stosunkowo niska, bo ok. 33 zł za jeden tom. Podoba mi się to, że książki są napisane zwięźle, bez zbędnych obrazków, które do niczego nam się nie przydają. Może jestem tradycjonalistką, ale czarno-biała forma najbardziej do mnie przemawia :).
Uczymy się nie tylko samych słówek, ale też pełnych zwrotów. Są one bardzo życiowe i przydatne (przynajmniej te z włoskich książeczek i to jest opinia Włocha!). Całe słownictwo, jest użyte w dialogach i ćwiczeniach, więc zawsze można zobaczyć kontekst, co pomaga w ich zapamiętaniu. Minusem w rosyjskiej wersji jest brak akcentów graficznych, co było powodem rzucenia tej książki w kąt około dwa lata temu.

Co ta seria ma ciekawego w sobie, że postanowiłam do niej wrócić? Jest to ich platforma językowa.
Z każdą książką dostajemy kurs on-line gratis na dwa miesiące. Po tym czasie trzeba niestety dokupić dostęp za ok. 50 zł na pół roku, albo 90 zł za cały rok. Inną możliwością jest wykupienie trzech poziomu na raz, co wychodzi taniej. Ale jeśli ktoś zainteresuje się tym kursem, to polecam obserwowanie grouponu, ponieważ czasami pojawiają się na nim ciekawe oferty Super Memo. Ja wykupiłam cały rok dostępu on-line do trzech poziomów za 50 zł! Teraz czaję się na taki dostęp do włoskiego :).
W internecie jest w zasadzie to samo, co w książce tylko że program generuje nam powtórki, w zależności od naszego stopnia opanowania (sami oceniamy, czy: wiem, prawie, nie wiem). I to jest najcudowniejsze tam, ponieważ czuję, że sama nie opanowałabym tak dobrze słówek czy gramatyki. Owszem, zakrywałabym sobie słówka i pytała samą siebie, ale co innego powtarzać sobie co jakiś czas ("to w sumie już wiem, a tego nie chce mi się uczyć, bo jest za trudne"), a co innego kiedy co parę dni to słówko się znowu pojawia przed oczami. Przerobiłam tak pół książki "Włoski- non c'è problema 2" rok temu, ale od wczoraj robię sobie powtórki na platformie i widzę, że wiele słówek wypadło mi z głowy. I wiem, że teraz już zostaną na zawsze ;). W rosyjskiej wersji dochodzi też wpisywanie niektórych słówek, co jest świetnym treningiem dla mnie. Wcześniej trwało to trochę czasu, zanim znalazłam odpowiednią literkę na klawiaturze, a teraz zaczynam pisać coraz swobodniej. Codzienne powtórki motywują mnie do regularniej pracy z językiem (jeśli nie powtórzę dzisiaj, to jutro będę miała o wiele więcej). Jeśli ktoś woli, to może korzystać tylko z samej platformy- bez książki. Jednak ja lubię zaznaczać sobie słówka, których szczególnie trudno jest mi się nauczyć, albo robić jeszcze raz ćwiczenia tym razem wpisując ołówkiem. Po prostu lubię czuć "fizycznie" książkę ;).

Pytanie, czy taka forma nauki jest skuteczna? Sama jeszcze za krótko z nią pracuję (dwa miesiące rosyjskiego, jeden dzień włoskiego) żeby być pewną na 100%, że to nie jest czas stracony. Jednak czuję już pewne "otwarcie" na rosyjski. Miałam bardzo długą przerwę z tym językiem, jednak mam wrażenie, że wszystko co się nauczyłam kiedyś powoli wraca jak i pojawiają się nowe rzeczy :).
Znam natomiast osobę, która opierając się głównie na tych kursach opanowała świetnie język polski (wspomniany wcześniej Włoch). On oczywiście powie, że jego polski nie jest jeszcze perfekcyjny, ale ja widzę jakie postępy zrobił w bardzo krótkim czasie i jakich słów używa. Mam nadzieję, że i ja będę kiedyś tak świetnie mówiła po rosyjsku :).
Kolejną zaletą są dostępne poziomy. Jeśli do angielskiego czy niemieckiego mamy dość bogatą ofertę materiałów dla tych bardziej zaawansowanych, to już do języków mniej popularnych (jak właśnie mój rosyjski i włoski) trudno znaleźć coś ciekawego. Oczywiście wątpię, by opierając się tylko na tej serii można rzeczywiście dojść do poziomu C1, jednak stanowi to już doskonałą bazę, na której można budować coś więcej.
Podsumowując, seria ta jest naprawdę warta polecenia. Za stosunkowo niską cenę, dostajemy bogaty kurs.  Jeśli ktoś miałby jeszcze jakieś pytania, czy wątpliwości to proszę pytać :).

Blog- reaktywacja

Wstyd, wstyd i jeszcze raz wstyd ;). Wszystko (oprócz języków) tak się u mnie kończy- najpierw coś zaczynam, a potem brakuje mi motywacji (jak czasu) na dalsze kontynuowanie. Przyznam się szczerze, że nauka języków jest tak wciągająca i uzależniająca, że szkoda mi każdej chwili straconej na jakąś inną aktywność. Tydzień za tygodniem mijał, a ja nie napisałam ani słowa. Szkoła, praca, książki, prawo jazdy (zdane po długich męczarniach!)...
Teraz jednak postanowiłam już sobie nie odpuszczać, co będzie testem na moją silną wolę i zaangażowanie. Nie samą nauką człowiek żyje :).
Wkrótce pojawi się post dotyczący nauki z programem Super Memo. Czy ktoś korzysta z tego? Ja uczę się rosyjskiego z małych książeczek "Rosyjski- нет проблем" i wspieram się ich platformą językową. Planuję też kupić je do języka włoskiego. Do tego zainstalowałam sobie Extreme English : intermediate, advanced i proficiency. Jest to pewnego rodzaju test, ponieważ mam pewne obawy i wątpliwość, czy aby na pewno nie będzie to czas stracony. Ale o tym już niedługo.
Na razie pozdrawiam wszystkich serdecznie i przepraszam za długą nieobecność!